1. UN LIE  - Instaptocht rond Evolène en Les Haudères.

Enkele jaren geleden had ik het genoegen een collega te 'gidsen' in de Val d'Hérens. "Maar," zei deze collega, "een rustig tochtje, géén hoogte, géén sneeuw. Gewoon een kennismaking met de omgeving."
Goed… wat kies je dan? Onze thuisbasis was Evolène.
Enfin, van Evolène stapten we op de Borgne af, richting Les Haudères. Na het brugje wijk je rechts af van het voetpad dat verder naar Les Haudères loopt, richting (pijlen) La Giette, La Nivaz, na enkele honderden meter is het wel iets van 'zoek en gij zult vinden'. Waar je denkt dat het pad het kleine bergriviertje oversteekt, steek je ook over! Op die manier heb je een pad naar Les Haudères (een aanrader!) dat hoger loopt dan het klassieke voetpad naast de Borgne. Je stapt door La Giette, en kiest daar best niét voor de afdalende weg naar Les Haudères (dan moet je straks immers een poos via de autoweg naar Arolla) maar stapt op het pad naar Les Facques, om zo via Grand Boc af te dalen op Les Haudères.
Je komt dus uit boven Les Haudères (er staan af en toe wegwijzers), daalt af en je spoed je naar het cafeetje op het pleintje aan de post. Waarom? Omdat ze daar tijdens het seizoen een aantal flesjes Canadees bier van hoge gisting hebben "La fin du monde"… een aanrader. Maar nogmaals: slechts een aantal flesjes, tegen het einde van onze vakantie is de voorraad uitgeput! Ze hebben er ook Duvel en Leffe… dus verdorsten hoef je niet.
Mijn collega zag het - uiteraard - nog altijd zitten, zéker na 'La fin du monde' en we stapten gezwind omhoog, richting La Sage/ Villa. Een mooie wandeling, ook deze kant van de vallei héél veel schaduw.
Toen we in La Sage aankwamen, had mijn collega wéér dorst. We zochten een terrasje ("Au petit clos") en bestelden… enfin, we probeerden te bestellen. "Une bière et un lie" ('lie' is een schnaps).
Het duurde, het bleef duren… dat madammeke kwam ons niét bevoorraden.
Uiteindelijk stap ik binnen, mevrouw zit aan tafel met een aantal dorpsgenoten te kaarten… ik vraag naar onze bestelling, waarop zij heel ambetant antwoordt dat we maar ergens anders moeten gaan. Met veel verwondering vraag ik nogmaals: "Pour une bière et un lie?"… Eén van die mannen schiet onbedaarlijk in de lach en zegt tegen de bazin: "Il demande une lie!!!" Mijn euro slipte er toen ook door: zij had begrepen dat ik een biertje en een bed vroeg en had ons daarom verder maar genegeerd?

In La Sage niét naar Villa (het pad loopt dan weer langs de gewone straat), maar in het dorpje daal je af 'aanduiding La Tour/Evolène' waarbij je een tijdje later rechts afslaat richting Evolène. Een mooi pad dat uiteindelijk vrij steil (het blijft echter een comfortabele wandeling) Evolène nadert, maar voortdurend mooi panorame op Les Haudères, Evolène en de overkant van de vallei.

De wandeling rond de vallei van La Borgne is een heel mooie instaptocht! Een aanrader… zeker als je de twee tussenstops inlast.

2. DE GEREFUSEERDE PINT: afspraak in cabane des Vignettes

Al enkele keren was ik van Arolla als dagwandeling heen en weer naar de Cabane des Vignettes gestapt. Telkens alleen of in gezelschap, zonder touwen of crampons mee te nemen.
Enkele jaren terug zou ik daar aansluiten bij een groepje dat van cabane Bertol - refuge des Bouquetins kwam en de Pigne d'Arolla zou oversteken naar cabane des Dix.
Ik vertrek 's middags op 't gemakske uit Arolla en bereik zonder problemen de cabane.
"Une bière, svp" en de cabanier zette een blikje op de toog. Ik vroeg hem nog of de groep al was aangekomen (we zouden daar slapen om 's anderendaags de Pigne op te stappen), waarop zijn wedervraag: "Ben je dan nu van Arolla naar hier gekomen, misschien." Ik leg hem uit dat ik bij de groep zal aansluiten voor de Pigne. "Hoe, dus dan ben jij alléén over de gletsjer naar hier gestapt?" "Ah ja, uiteraard. 't Is ongeveer mijn vierde keer denk ik."
Waarop hij mijn blikje pils voor mij weggraait, mompelend "encore un de ces foux"…
Enfin, ik was blij dat de groep aankwam en Pieter mij een pint kon halen. Maar ondertussen ben ik er toch nog alleen heen getrokken… telkens zonder veel uitleg een pintje bestellend.x

3. MONSIEUR DODO: op hotel in de Petit Mountet

Vertrokken voor enkele dagen boven de val d'Anniviers. Vanuit Zinal omhoog naar de cabane de Tracuit, vandaar via Col de Milon naar de cabane d'Arpittetaz, beneden naar de petit Mountet, rechterkant van de vallei naar grand Mountet, terug voor nog een nachtje petit Mountet, daarna naar de Sorebois en terug afdalen op Zinal.
Dat betekende dus twee nachtjes petit Mountet (wat het ook makkelijk maakte om wat bagage achter te laten in de petit Mountet.)
Klaarblijkelijk zijn daar geen langer-dan-één-nacht-boekende toeristen gewoon, want ik werd daar onmiddellijk héél hartelijk onthaald. De eerste avond kreeg ik zelfs een hele uitleg over de bergfauna en -flora van een soort boswachter die ze hadden opgebeld!
Ze hadden echter één probleem: het onthouden en uitspreken van mijn naam… met als gevolg dat ik al heel vlug "monsieur Dodo" werd genoemd, zoals mag blijken uit de 'afrekening' van mijn drankverbruik na drie dagen…

Terug naar: Reisverslagen             Startpagina (Home)